Gözlərini qəfildən açdı. Öz otağında idi. Bir neçə dəqiqə kirimişcə tavana zilləndi. Yuxuda bərk tərləmişdi və indi təri soyuduqca üşüdüyünü hiss edirdi. Yenə eyni yuxu: düz 1 ay idi ki, hər gecə eyni səhnəciyi görürdü. Az qalırdı dəli olsun, dəhşətdən qəfil ayılırdı. Hər gecə 3 nəfərin onun üstünə gəldiyini görürdü. Heç birinin sifət cizgiləri görsənmirdi. Yalnızca gözləri var idi. Biri qadın olan iki nəfərdə bu gözlər bədənin üstündə gəlirdi, üçüncüdə isə heç bədən də yox idi, sadəcə 1 cüt göz idi. Ancaq Fərəcə elə gəlirdi ki, o bu gözləri tanıyır. Amma yadına sala bilmirdi. Gözlər Fərəcin üzərinə getdikcə o geri çəkilirdi və son anda yuxudan ayılırdı.
Atəşkəs elan olunmasından ay yarımdan bir qədər çox vaxt keçmişdi. Ayağını itirib yataq xəstəsinə çevrilsə də, yenə də ürəyində bir ümid qalırdı ki, tezliklə ermənilər geri çəkiləcək. Atəşkəs elan olunduqdan sonra isə, o, artıq polkovnik Səfərov yox, şikəst Fərəc idi. Hər gecə qorxulu yuxular görən şikəst.
Əlləri ilə çarpayıya dirsəklənib, qalxıb oturdu…
1991 – ci illərin sonu idi. Könüllü olaraq Ağdama gələrək, özünümüdafiə batalyonlarından birinə yazılmışdı. Əfqanıstandan yenicə qayıtdığı üçün döyüş vərdişlərini itirməmişdi. Gəldiyi günün axşamı siqaret çəkmək üçün kazarmadan çölə çıxdı. Soyuq havada bir nəfər əsgər dodaqaltı “Qarabağ şikəstəsi”ni zümzümə edirdi. Onun yaxınlaşdığını hiss edib susdu. Fərəc dilləndi:
– Spiçka var?
Gənc əsgər öz siqaretini Fərəcə uzatdı. Fərəc bir – iki qullab vurduqdan sonra siqareti alışdırdı və geri qaytardı. Hər ikisi sakit dayandılar. Bu dəfə sükutu əsgər pozdu:
– Deyirlər, Əfqanıstanda döyüşmüsən?!
- Hə, 2 il. Təzə gəlmişdim elə.
– Doymamısan vuruşmaqdan? – əsgər gülümsündü. Fərəc aydın gecədə onun tünd göy, mənalı gözlərinə baxdı. Continue reading
Salam ana. Necəsən? Mən yaxşı deyiləm ana. Bura uşaq evi deyirlər. Burada çoxlu uşaqlar, müəllimələr var. Ancaq sənin yanında daha yaxşı idim. Bilirəm, sən özün məni bura qoymusan ki, uşaqlarla oynayım, çoxlu dostlarım olsun. Ana, mən sənin yanında daha xoşbəxt idim. Düzdü, burada müəllimələr mənimlə çox mehribandılar. Onlar sənin kimi məni döymürlər. Yadına gəlir, mən bir dəfə sənin telefonunu götürmüşdüm ki, atama zəng vurum. Sən çox əsəbləşdin, qaşığı qızdırıb mənim əlimə basdın. Amma nə olsun ki, məni çox istəyirdin deyə elə etmişdin də. Günah məndə idi ki, sənin telefonuna əl vururdum. Axı atam mənə öyrətmişdi ki, başqalarının əşyalarına əl vurmaq olmaz. Bilirsən, mən hər gecə yatanda əlimin üstündəki o yaranın izlərini öpürəm. Səni görmürəm ki öpüm. Əlimi öpəndə elə bil səni öpürəm. Çox darıxmışam ana, çox darıxmışam…
26 iyun Milli Ordu günü münasibətilə Qarabağ şəhidlərinin əziz xatirəsinə…
O lazım olan binanın yanına çatdı. Ətrafa diqqətlə baxdı və sakitlik olduğunu görüb pilləkənlə binanın damına qalxmağa başladı. Sağ əlindəki diplomatı sol əlinə keçirtdi. Bayaq küçəyə çathaçatda 3 nəfər avara ona hücum eliyib əlindəki diplomatı almaq istəyirdilər. Moskvanın küçələri belə sərxoşlarla həmişə bol olur. Ancaq o bir neçə saniyənin içində onların hər üçünü yerə sərmişdi. Əlbəttə 3 nəfər sərxoş Daxili Kəşfiyyat Xidmətinin (DKX) əla hazırlanmış əməkdaşı ilə bacara bilməz. Amma deyəsən vurduğu yumruqlardan biri rəqibin çənəsinə bərk dəymişdi və indi əlində yüngül ağrı hiss edirdi. “Axmaqlar-deyə o düşündü-az qala problem yaradacaqdılar. Yəqin ki belələrinə görə sevdiyim qız mənə onu yaşadığı küçəyə kimi ötürməyə icazə vermir”. Qız haqqında düşünməyi onun dodağında qeyri-ixtiyari təbəssüm yaratdı. ELə bu təbəssümlə də çardağa qalxdı. Uyğun olan yerdə yerini rahatlayıb diplomatı açdı və içindən hissələrə bölünərək yığılmış silahı çıxardıb quraşdırmağa başladı. Sonra isə onu qarşıdakı binanın çıxışına tuşlayıb saata baxdı. Hələ təxminən 10 dəqiqə var. Həmişə düşünmək üçün vaxtı olanda o sevdiyi qız haqqında düşünərdi. Elə indiki kimi. 
O, artıq iki saat idi ki, bu skamyada oturmuşdu. Bəlkə də daha çox. Ancaq özü bunu hiss etmirdi. Donmuşdu sanki. Və əgər nəfəs alarkən vücudu qismən tərpənirdisə də, ruhu tamam donmuşdu. Elə beyni də. O indi başqa bir dünyada idi. Bu gün o BƏDBƏXT idi…
