Pirim, yazını oxudum. Və bitdikdən sonra məhşur bir atalar sözü yadıma düşdü: Rira bien qui rira le dernier.
Bilirəm, başa düşmədin. Axı siz ancaq Azərbaycan dilində bəzəkli cümlələr qura bilirsiniz. Başqa nə gəlir ki, əlinizdən? 
Hələ istəsən sizə Çin dilində elə bir ifadə deyərik ki, dünyanın ən az dörddə biri başa düşər, amma siz fevralın 10 – a kimi cümləyə baxa baxa qalarsız. Bax belə imkanları da var bizim komandanın.
İndi keçək başqa məsələlərə: əslində sənin yazını normal qarşılamaq olardı. Amma axırıncı cümləni oxuyanda, necə deyərlər, aşığı ağlamaq tutdu. Özünüzdən bu qədər arxayın olmağınız başa düşüləndir: hamınız bir birinizi yaxşı tanıyırsız, birinci dəfə deyil ki, birlikdə iş görürsüz. Amma iş burasındadır ki, biz də tanıyırıq sizi. İkinci bir məsələ də bundadır ki, siz bizi tanımırsız. Nəyə qadir olduğumuzdan xəbəriniz yoxdu. Continue reading
Yazıya başlamazdan əvvəl sizə bir gülməsiz lətifə danışmaq istəyirəm. Amma xahiş edirəm ki, ortasına çatanda “həə, eşitmişəm bunu, sora da bu belə olacaq, elə olacaq” deməyin və çalışın yalandan da olsa gülümsəyin: bu sizin yumor hissinizin olmasından xəbər verir.
Bir dəfə uşaq vaxtı rayonda olanda (rayonda böyüməmişəm ha, sadəcə yayda babamgilə istirahətə getmişdim) nənəmin çoxlu balaca cücələri vardı. Mən o cücələri yemləməyi xoşlayırdım, amma necə yem… Deməli torpağı nə iləsə qazırdım, ordan balaca qurdlar çıxırdı, sonra onları cücələrə işarə edirdim, onlar da gəlib qurdları yeyirdilər. Mən bundan həzz alırdım: əvvəla ona görə ki, uşaqlıqdan bəri dik yeriməyi xoşladığımdan tez – tez yıxılırdım və ona görə də sürünənlərə antipatiyam var idi. Onların yıxılma kimi bir dərdləri yox idi. İkinci səbəb isə elə birinci səbəbdir. Yəni ki, yoxdur, sadəcə iki nöqtədən sonra qurduğum cümlə daha effektli alınsın deyə “əvvəla” sözündən istifadə etdim, indi də etdiyim bu hərəkətin peşmançılığını çəkirəm. Əslində buna öyrəşmişəm, amma problem deyil, belə də yaşamaq olur. Ancaq cücələrin elə bir şansı olmadı: bir müddətdən sonra hamısı, məhşur məmurumuz demiş “bir – bir” ölməyə başladılar. Uşaq ağlımla düşündüm ki, onların ölməyinə səbəb mənim onlara yedirtdiyim qurdlardır. Beləcə cücələrin kütləvi soyqrımında özümü günahkar hesab elədim. Amma baba və nənə məni çox sevdikləri üçün (ümumiyyətlə, sevgi sarıdan uşaqlıqdan əziyyət çəkməmişəm, həmişə istədiyimdən də artığı olub) bu soyqrımda məni günahkar görmədilər. Yəqin toyuqların televiziyasi hər gün məni pisləyən verlişlər verir, bəzi vətənpərvər xoruzlar çıxıb deyirlər ki, gün gələcək İlkindən intiqamımızı alacayıq, bu məsələni QAY – ın sammitində (Quşların Ali Yığıncağı) bir deputatlığa namizədimizin dediyi kimi, “beynəlxalq arendaya” çıxardırlar. Öz facebook – larında səhifə adminləri mənim şəkillərimi eybəcər hala salıb paylaşırlar və yazırlar ki, “bu insana nifrət edən 333 nəfər axtarırıq”. Toyuqlar dəqiq millətdilər, onlar hər şeyi konkret rəqəmlə ölçürlər. Amma əsas nənədir (baba rəhmətə gedib), nənə də qəbul eləyəsi deyil bu soyqrımı. 
Salam ana. Necəsən? Mən yaxşı deyiləm ana. Bura uşaq evi deyirlər. Burada çoxlu uşaqlar, müəllimələr var. Ancaq sənin yanında daha yaxşı idim. Bilirəm, sən özün məni bura qoymusan ki, uşaqlarla oynayım, çoxlu dostlarım olsun. Ana, mən sənin yanında daha xoşbəxt idim. Düzdü, burada müəllimələr mənimlə çox mehribandılar. Onlar sənin kimi məni döymürlər. Yadına gəlir, mən bir dəfə sənin telefonunu götürmüşdüm ki, atama zəng vurum. Sən çox əsəbləşdin, qaşığı qızdırıb mənim əlimə basdın. Amma nə olsun ki, məni çox istəyirdin deyə elə etmişdin də. Günah məndə idi ki, sənin telefonuna əl vururdum. Axı atam mənə öyrətmişdi ki, başqalarının əşyalarına əl vurmaq olmaz. Bilirsən, mən hər gecə yatanda əlimin üstündəki o yaranın izlərini öpürəm. Səni görmürəm ki öpüm. Əlimi öpəndə elə bil səni öpürəm. Çox darıxmışam ana, çox darıxmışam…
Bu gün özümün də gözləmədiyim halda çox yaxşı qiymət aldığım imtahandan çıxdıqdan sonra yadıma uşaq vaxtı çoxlarının yaxşı bildiyi bir lətifədən cəsarətlənərək etdiyim bir hərəkət düşdü: təxminən 10 – cu sinifdə oxuyardım. Nömrəsi hələ də telefonumun yaddaşında olan dostlarımdan biri ilə (o vaxtdan bəri dostluq münasibətimi qoruyub saxladığım adamları saymaq üçün bir əlin bir neçə barmağı bəs edər) bir marketə girdik. Pəzəvəng satıcıya yaxınlaşıb “sizdə pampers var?” sualını verdim. O deyəndə ki, “hə, var”, soruşdum ki, “bəs satışda var?”. Bəxtim onda gətirdi ki, bir qolu mən boyda olan satıcı oğlanın intellektual səviyyəsi və yumor hissi o qədər də güclü inkişaf etməmişdi və mən pampers əvəzinə 2 dənə çöplü sok alıb çöplədə – çöplədə marketdən çıxdım.
Həyəcanlıydı… Yata bilmirdi… Bütün gecəni yerində uzanıb gözlərini tavana zilləmişdi. Verdiyi qərarı düşünürdü. Anası onun Fəridə qoşulub qaçdığını biləndə nə edəcəkdi?… Yəqin ki, ağlayacaqdı. Başqa əlindən nə gəlirdi ki… Qardaşı əsəbləşəcək, evdə hər şeyi bir-birinə qatacaq, siqareti siqaretə calayıb anasının üstünə cumacaq, “Sən qudurtdun qızını, sənə neçə dəfə dedim ki, ona nəzarət elə… Mən səhər gedib axşam gəlirəm, xəbərim olmur, bəs sən hara baxırdın? Papağımızı soxdu yerə! Öl ay Tərlan öl, bacın qoşulub qaçdı…” deyəcək. Anası da heç nə demədən elə hey susaraq ağlayacaq… Arada da “Allah məni öldürsün, bu nə gün idi mən düşdüm, ay Allah, mənim günahım nə idi ki, bu qız belə tərbiyəsiz oldu” – deyib ağlayacaq..
Yəqin ki, söhbətin nədən gedəcəyini təxmin elədiz. Son günlərdə facebookda və ümumilikdə gənclər arasında böyük səs – küyə səbəb olan, ajiotaj yaradan bir məsələ – Sariya adlı bir xanımın “AFİŞA” adlı dərgiyə verdiyi müsahibədəm danışacam. Məqalə haqda bir qədər sonra, amma mütləq deməliyəm ki, insanların bu intervyuya reaksiyası məni bir qədər çaşdırdı. Yazıq qıza qarşı əməlli başlı kompaniya başladıldı, facebookda səhifə, karikaturalar, ələsalmalar filan… Təkcə xalq düşməni elan eləməkləri qaldı. Hətta etibarsız mənbədən qulağıma çatan məlumatlara görə Sariyanın başına pul qoyulub.
